Klik hieronder om verder te gaan
Een
laatste groet,
In de ochtend van 22 juni is Ally Nijenhuis niet meer wakker geworden. Het einde
waarvan hij zei dat hij het graag zo wilde, op een rustige en
waardige manier afscheid te nemen van het leven. Voor degenen die hij achter
heeft gelaten toch nog zeer onverwacht. Hij was nog zo bezig met het leven en
had alweer allerlei plannen. Altijd stond zijn deur open voor bezoek en
gezelligheid, altijd kwam er een drankje of een frisje ("nou, dat kan ook
wel hoor") op tafel. Hij vond gezelschap altijd leuk. Hij keek vol trots
naar de vele video's van Silvia met een van de paarden en genoot van de
verhalen. En zorgde dat de bekers, linten en andere trofeen bij hem bleven staan
zodat hij ervan kon nagenieten. Op zijn beurt vertelde hij ook
geanimeerd en met een glinstering in zijn ogen verhalen uit de oude doos over de
paarden waar hij zo intens mee vervlochten was. Hij zei vaak, vol vuur, dat hij
vond dat je plezier in je paard moest hebben want ach, anders was er toch ook
niets aan. Het moest wel leuk blijven... Natuurlijk waren er soms woorden over
hoe het nou moest gaan met de paarden en de stal maar hij had nu eenmaal ook
zijn mening over zaken en wilde dat soms toch echt even kwijt. Na wat gemopper
kwam het weer op z'n pootjes terecht. Zo trots als een pauw toen zijn oogappel
Donnerwind naar het buitenland werd verkocht. Iedere keer de hoopvolle blik bij
een nieuw veulen, zou het ditmaal weer gelukt zijn om het hoeveelste talent te
fokken? Opa bleef betrokken. Opa was er altijd, al was het op de achtergrond. We
zullen hem missen en ook het "hé, loop even met me mee, ik heb nog
een paar mooie bloemen voor je".
Hij had het moeilijk met de naderende sterfdatum van zijn vrouw die in 2010
overleed. Op één dag na, precies een jaar later, is Opa haar achterna gereisd.
We herdenken een bijzondere man.
